Net nu we ons moedig door de Mexicaanse Griep heen hebben geworsteld, dient zich alweer een nieuwe pandemie aan. Eentje die nog gevaarlijker dreigt te worden dan voornoemde griep. Uiterste waakzaamheid is dus geboden! U vraagt zich nu waarschijnlijk af waarover ik het heb. Welnu, ik heb het over een van de meest zinloze bijwerkingen van de moderne tijd, namelijk: twitteren. Twitteren. Ik heb er helemaal niets mee. Alleen het woord al. Het klinkt als het geluid van een vogel met een overduidelijke aanleg voor ADHD die op de vroege zondagochtend vlak voor je raam herrie zit te maken en ik vind het minstens zo irritant. De mensen die zich er mee bezig houden, hebben volgens mij gewoon last van te veel vrije tijd. En dan slaat toch een keer de verveling toe. Dus ga je maar andere mensen lastig vallen met totaal onzinnige mededelingen over wat je op dat moment aan het doen bent. Nu kan ik dat nog enigszins begrijpen, ook al is het maar net. Dat er dan ook nog mensen bestaan die de betreffende boodschappen blijkbaar bijzonder interessant vinden, gaat mijn - op zich toch niet geringe - verstand echter ver te boven! Nu ben ik er de afgelopen tijd redelijk in geslaagd om al dat getwitter zoveel mogelijk te negeren. Maar de laatste week ben ik er toch iets te veel mee geconfronteerd. Tijdens het debat over Irak in de Tweede Kamer vorige week bijvoorbeeld, viel het me op dat bijna alle aanwezige politici hun Blackberry of iPhone ogenschijnlijk veel interessanter vonden dan de woorden van hun collega's. Hoewel dat soms ook best te begrijpen valt, getuigt het toch van weinig respect. Achteraf bleken de mobiele boodschappen trouwens onder meer te gaan over het uiltje om de nek van Femke Halsema. Lekker belangrijk! Amper een dag later werd Marco Borsato uitgeroepen tot 'Twitteraar van het jaar'. Hij was erg blij met deze prijs. Ja, dat snap ik best. Hij is bepaald niet in de race voor de titel 'Ondernemer van het jaar', dus dan is dit een mooie opsteker. Borsato heeft inmiddels ruim 25.000 volgers die elke dag vol belangstelling naar zijn berichtjes uitkijken. Blijkbaar vinden die mensen het heel boeiend om te vernemen dat Marco de kids - ook al zo'n jeukwoord - naar school brengt of zijn dagelijkse kopje koffie gaat zetten. Laat ik u zeggen dat dit soort mededelingen mij dermate koud laten dat Siberië daarbij vergeleken een tropisch zwemparadijs lijkt! Het grappige vind ik dan wel dat veel mensen zich toch een beetje voor lijken te schamen voor hun getwitter: "Ja, ik twitter wel eens, maar niet zo vaak hoor." Ik zie mij 's avonds al thuis komen met de mededeling: "Ja schat, ik ga wel eens vreemd, maar niet zo vaak hoor!" De kans dat ik de volgende dag dakloos ben, lijkt me vrij groot als ik mijn lieftallige echtgenote een beetje ken. Ter geruststelling: dit was uiteraard een geheel fictief voorbeeld. Want voor je het weet, zit er morgen ineens een ander slot op de voordeur! Nee, volgens mij kan de mensheid heel goed zonder dit soort flauwekul. De nieuwste trend voor 2010 schijnt overigens de 'personal organizer' te zijn. Dat is iemand die je in kunt huren om je troep op te ruimen, je administratie bij te werken of je huishouden te organiseren. Kortom, iemand die alle klusjes komt doen waar jij geen zin in hebt. Dat lijkt me wel wat. Zolang ze tenminste niet aan mijn hoofd twitteren... Tot slot nog even de volgende uiterst interessante mededeling: als u denkt dat ik straks bij thuiskomst een kopje koffie ga zetten, moet ik u helaas teleurstellen. Ik ga aan de thee! copy; 2010 - Peter Ludikhuize