Wisselgeld Het zal u niet zijn ontgaan: vandaag zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Gelukkig maar! Ja, inderdaad: ik ben er bijzonder blij mee. Dan kunnen we het tenminste eindelijk over iets anders hebben dan de foute wissel van Sven Kramer. Want die kwam me inmiddels behoorlijk de neus uit. De wissel bedoel ik, niet Sven. Hoewel: na ruim een week gemekker en gemopper over eerdergenoemde wissel en de in zijn ogen mislukte ploegenachtervolging - want slechts brons - heb ik het met Kramer jr. ook wel een beetje gehad. Om over alle heisa eromheen nog maar te zwijgen. Zelden heb ik zoveel dramatische voor-, tijdens- en nabesprekingen meegemaakt in zo korte tijd als de afgelopen acht dagen. En wanneer zelfs een liefhebber van het langebaanschaatsen als uw eigen columnist het helemaal zat is, dan moeten we ons zo langzamerhand ernstig zorgen gaan maken! Hoeveel keer het woord 'drama' de afgelopen dagen wel niet is gevallen; ik ben de tel allang kwijtgeraakt. Het scheelde maar weinig of het aanhoudende gezanik over de zo dramatisch verlopen ploegenachtervolging - nu begin ik zelf potverdulleme ook al - overschaduwde zelfs de prachtige gouden medaille van Nicolien Sauerbreij. Nee, ik ben er helemaal klaar mee. Binnenkort waarschijnlijk te zien in een theater bij u in de buurt: Sven De Musical! Maar goed, zoals gezegd zijn er nu de gemeenteraadsverkiezingen. Bijna waren deze nog op de achtergrond geraakt door de voetbalplaatjesruilmiddag (vier maal woordwaarde bij Scrabble voor de liefhebbers). U weet wel: die fijne actie van Albert Heijn waardoor we ons de afgelopen weken slechts met de grootste moeite een weg konden banen van de kassa naar de parkeergarage door een woud van om voetbalplaatjes bedelende kinderen. Het was af en toe een ware veldslag. Gelukkig hadden we een boodschappenkarretje om de weg te effenen, zal ik maar zeggen. Maar het einde is in zicht en binnenkort kunnen we weer ongestoord boodschappen doen. Als Albert Heijn nu maar niet op het onzalige idee komt om ter gelegenheid van het WK voetbal komende zomer weer een nieuwe voetbalplaatjesactie te op touw te zetten. Maar misschien kan ik nu beter mijn mond houden; laat ik vooral geen slapende honden wakker maken. Goed, waar was ik gebleven? Oh ja, bij de gemeenteraadsverkiezingen waar ik zo blij mee was. Bij vorige gelegenheden vond ik het knap lastig om mijn stem te bepalen, maar nu vulde ik fluitend zowel de stemwijzer als het kieskompas in. Heerlijk! Ook het op zich trieste feit dat we in deze moderne tijden weer zoals vroeger met het rode potlood moesten stemmen, kon mijn humeur niet bederven. Maar dat komt misschien ook wel doordat ik mij de afgelopen jaren in mijn stembureau nogal geïntimideerd heb gevoeld. De oorzaak hiervan was dat de stemmachine werd bediend door een dame die mij iedere keer weer op barse toon te kennen gaf dat ik op de rode knop moest drukken. De róde knop! En dat binnen twee seconden nadat ik achter het apparaat had plaatsgenomen. U begrijpt dat ik nauwelijks de tijd had om mijn stem te bepalen; ik sluit dan ook absoluut niet uit dat ik van pure nervositeit mijn stem regelmatig op de verkeerde partij heb uitgebracht. Als ik in de rij stond te wachten, kwam dat snerpende stemgeluid me al van verre tegemoet. Dan zonk de moed me alweer in de schoenen en wilde ik het liefst hard weglopen. Kortom: stemmen was voor mij jarenlang een hel! Maar sinds de herinvoer van het stempotlood is dat gelukkig over. Kijk: en dat noem ik nou een goede wissel! copy; 2010 - Peter Ludikhuize